Bugün Şermin Çarkacı'nın Ev Yapımı Sihirli Değnek kitabını okudum. Sonra kalktım; gittim ev yapımı ayva reçeli yaptım. Ayva reçelinin mis gibi kokusu evime yayılırken bir yandan da okumaya devam ettim. Benim kokum da reçel kokusu, kahve kokusu, nergis kokusu, frezya kokusu işte Şermin'ciğim..
Kokla diyor çünkü kitapta kendi kokunu bul. Daha neler diyor neler.. Heyecanla okuduğum Ev Yapımı Sihirli Değnek bana çok iyi geldi. Kelimeler tanıdık, yaşananlar tanıdık, hissedilenler tanıdık.. İşte bütün mesele hayatımızdaki küçük mutlulukları keşfetmek ve yaşanan mutlu anları yaşanıldığı anda farketmek.
O yüzden bebeğimin kokusunu iki kere içime çekiyorum artık. Bazı zamanlar oluyor ki Ahmet, Mehmet gülüyoruz aynı anda. Hepimizin güldüğü başka oysa. Paha biçilmez değerdeki bu anın zihnimdeki muhteşem fotoğrafı bana kar kalıyor.
Sonra Mehmet Yavuz'u ayağımda sallarken bir yandan da okuduğum iki cümle, kendime ayırdığım en güzel, en keyifli vakit işte.
Kitapta hayatı kendimize zindan etmemenin yolları harika bir dille anlatılmış. Birçoğumuz bu yolları biliyor ve uyguluyoruz çoğu zaman. Ta ki bu, şu ya da o, bizim yolumuzu tıkayana kadar.. Biz yolumuzda mutlu, mesut, hayat dolu, iyimser giderken mutlaka çıkıyor karşımıza hayatı yorumsuz yaşayan.. Önemli olan o anda müdahale edip çekil yolumdan demek. Yani bu köstek olanı aşıp yola devam etmek..
Hele de etrafınızda sizin gözünüzün içine bakan minik gözler varsa. Dolayısıyla daha da sarılmalı insan bu güzel misyonuna.
Son zamanlarda ben de uyguluyorum bana iyi gelenler listesini: bulduğum her fırsatta, zaman kırıntısında kitap okuyorum, yürüyüşe çıkıyorum, kendime çiçek alıyorum, kitapçı geziyorum, sevdiğim bazen de tanımadığım birine hediye alıyorum. Ah bir de çok özlediğim asıl İstanbul'umun sokaklarında kaybolsam. Havalar bir ısınsın o olur diyorum kendime. Hem de Ahmet, Mehmet, ben. Çünkü onlar bana yük değil; hayatımın en değerli parçaları..Onlarla gezmenin zevki de bambaşka.
Sonra yazmak...Yazmak hep varmış bende..
Kitapta hayatı kendimize zindan etmemenin yolları harika bir dille anlatılmış. Birçoğumuz bu yolları biliyor ve uyguluyoruz çoğu zaman. Ta ki bu, şu ya da o, bizim yolumuzu tıkayana kadar.. Biz yolumuzda mutlu, mesut, hayat dolu, iyimser giderken mutlaka çıkıyor karşımıza hayatı yorumsuz yaşayan.. Önemli olan o anda müdahale edip çekil yolumdan demek. Yani bu köstek olanı aşıp yola devam etmek..
Hele de etrafınızda sizin gözünüzün içine bakan minik gözler varsa. Dolayısıyla daha da sarılmalı insan bu güzel misyonuna.
Son zamanlarda ben de uyguluyorum bana iyi gelenler listesini: bulduğum her fırsatta, zaman kırıntısında kitap okuyorum, yürüyüşe çıkıyorum, kendime çiçek alıyorum, kitapçı geziyorum, sevdiğim bazen de tanımadığım birine hediye alıyorum. Ah bir de çok özlediğim asıl İstanbul'umun sokaklarında kaybolsam. Havalar bir ısınsın o olur diyorum kendime. Hem de Ahmet, Mehmet, ben. Çünkü onlar bana yük değil; hayatımın en değerli parçaları..Onlarla gezmenin zevki de bambaşka.
Sonra yazmak...Yazmak hep varmış bende..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder