Sanırım şu an okuduğum kitabın etkisiyle, bugün anneliğimin ilk günlerine gittim. Annelik yolculuğunun ilk dakikaları, ilk günleri, ilk ayları ne kadar özelmiş diye düşündüm. Özellikle ilk dakikalar doyasıya yaşanası anlar bence. Ancak bu ilk dakikaları yaşamama engel bir psikoloji içerisinde olduğumu hatırladım bir yandan da. Bence bu psikolojik ruh halinin adı da: kaygı. Her iki oğlumun doğumunda da hissettiğim bu psikolojik durum şimdi geriye dönüp baktığımda bana ne kadar da gereksiz geliyor. Aynı zamanda bir üçüncü doğumda yine de bu duyguyu hisseder miyim sorusunu sormaktan da kendimi alıkoyamıyorum. Yani bugünkü aklımla nasıl olurum diyorum. Öte yandan tıp biliminde postpartum depresyon olarak bilinen bu durumun kaçınılmaz olduğu gerçeği de şöyle dursun, illa yaşanmalı mı yani bu ruh hali? Ya da kıyısından köşesinden hemen geçiversek ya. Aslında şükretmeliyim ki ben tam olarak kıyısından köşesinden geçenlerdenim. Şöyle bir yoklayıp geçiverdi üzerimden. Yine de unutamamışım işte o ilk haftayı; kendinde olmama halini, kafanın hep başka yerlerde olduğu, ne yapacağım ben şimdi ruh halini, acaba bir daha dışarı çıkamayacak mıyım telaşını... Bu hissiyata bir de çevrenizdekilerin müdahaleleri, her kafadan çıkan farklı sesler vs. etkilenince kendinizi tamamen olanlara kapatıp, anne olmanın tadını çıkaramıyormuşsunuz gibi geliyor şimdi.
Anne olmanın tadını çıkarmak deyince, etrafımda gördüğüm ve bir çeşit annelik oyunu oynayan, anneliği abartılı cümlelerle ifade eden, anne olmasaydım ne yapardım, çocuğum sen yok iken meğer ben bir hiçmişim şeklindeki ifadelerden, davranışlardan bahsetmiyorum tabi ki. Bana göre anneliğin tadını çıkarmak demek; kaygısız, tasasız sadece bebeğinle vakit geçirmek, anneciğine birazcık şımarmak, eşine bir parça nazlanmak, sıcacık evinde hep beraber olmak. Bu arada sıcacık ev demişken de iki oğlumun da yaz bebeği olması hasebiyle sanırım kış bebeklerine çok özenirim. Karlı bir günde doğmuş bir bebeğin evine geldiğinde havanın soğuk oluşuna rağmen daha sıcak günler yaşadığına inanırım. Bu yüzden kış günlerinde doğum bana daha güvenli gelir nedense.
Anneliği abartılı ifade ediş biçimlerinden sakınmak gibi hiç ifade etmemenin de yanlış olduğunu düşünüyorum. Özellikle annenin bebeği ile sağlıklı bir iletişim kurması için duygularını ifade etmesi gereklidir kesinlikle. Samimi, içten gelen bu dışavurumlar anneye de çok iyi gelecektir. O yüzden siz siz olun bebeğinizle aranıza hiç bir depresif ruh hali sokmayın.
Her şeye rağmen annelik güzeldir. Abartılı duyguların olumlu ya da olumsuz haline kendinizi fazla kaptırmadan anneliğin en saf, en samimi, en masum halini yaşamanız dileğiyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder